«گلریز» نه محل جمع شدن روشن فکرهاست، نه زمانی جریان سازهای ادبی، هنری یا فکری خاصی را توی خودش جای می داده است. یک ساندویچی دنج و ساده است که نشسته کنج ضلع شرقی میدان «باغ ملی کرمان».

گلريز، بعد از ۲۲ سال هنوز پا به پای رستوران ها و پیتزا فروشی های کرمان که می گویند تعدادشان حتي از پیتزا فروشی های ایتالیا هم بیشتر است، نفس می کشد.

حوالی ظهر گذرتان که به میدان باغ ملی كرمان بیفتد، اگر ذره ای گرسنه باشید محال است نتوانید با یک چشم چرخاندن ساده گلریز را پیدا کنید.

میدان باغ ملی محل گذر است؛ عابران و پیاده های اتفاقی، دانش آموزانی که از مدرسه آزاد شده اند، دانشجویانی که به کتابخانه ملی می روند و آن هایی که به قصد سر زدن به بیمارستان های اطراف، گذرشان به آن طرف ها خورده، گلریز همه شان را وسوسه می کند.

فضای داخل ساده تر از آن چیزی است که ممکن است تصور کنید؛ چهار میز و نیمکت کوچک چوبی چهار نفره، دو پیشخوان کوچک کنار دیوار، یک یخچال بزرگ قدیمی پر از نوشابه و دوغ های شیشه ای که آدم را یاد هزار سال پیش می اندازد و در آخر پیشخوان سفارش غذا، با جوانک خوش اخلاقی که پشتش ایستاده است.

دکوراسیون داخل مغازه، آن طور که آقای «منصوری» صاحب ساندویچی گلریز می گوید از ۲۲ سال پیش تا به حال به غیر از رنگی که پارسال به میز و نیمکت ها زده شد، هیچ تغییری نکرده است. میز و نیمکت های گلریز آن قدر دوست داشتنی  هستند که خیلی ها ترجیح می دهند به جای آن که غذای شان را ایستاده و در کنار پیشخوان بخورند، تا خالی شدن جایی روی نیمکت ها صبر کنند.

منصوری راجع به میز و نیمکت ها می گوید: «آن وقت ها که این جا را تازه باز کرده بودیم، پیش یکی از دوستان مان که کار نجاری می کرد رفتیم و کارگری کردیم تا این میز و نیمکت ها را ساختیم.»

شاید اولین چیزی که موقع سفارش غذا توجه هر تازه وارد به گلریز را جلب کند، قیمت های درج شده در منو باشد. توی زمانه ای که پانصد تومان پول خرد به حساب می آید و قیمت های کمتر از ۵۰ تومان به چشم نمی آید، شما می توانید در گلریز ساندویچ ۵۲۰ تومانی با نوشابه ی ۱۲۰ تومانی بخورید و در جمع ۶۴۰ تومان پرداخت کنید. البته بهتر است همبرگر مخصوص گلریز که ۹۰۰ تومان برایتان آب می خورد را از دست ندهید. 

 

منصوری درباره گلريز می گوید: «این جا اولین ساندویچی کرمان است که برای مشتری هایش میز و نیمکت در نظر گرفته است تا غذایشان را نشسته میل کنند، همینطور اولین ساندویچی در کرمان که فیش صادر می کرده و غذای مشتری ها را در سبد تحویل می داده.»

در این مدت که صحبت مان با منصوری گل انداخته بود، یکی از مشتری هایش برای ما تعریف کرد که سال ۶۳ -دو سال پیش از تاسیس گلریز- به کانادا رفته و بعدها آوازه گلریز را آن جا شنیده است و وقتی برگشته با دلی صابون زده، گلریز از اولین مکان هایی بوده که به آن سر زده است. اگر همه این ها که گفته شد را هیچ بگیرید باز هم باید بدانید که ۵۰۰ نفری که در طول روز به گلریز سر مي زنند، حتماً یک چیزی می دانند.